"SE MON CÒR ES A CARCASSONA..."

"SE MON CÒR ES A CARCASSONA..."




Senhèr, en aquèla nuèit prigonda,
Abans que me liure a l'enemic,
Permetatz qu'un ultim còp mon anma vagabonde
Sus las caudas ribas de mon doç pais.





O Razes, contrada sauvertosa que lo vent tant viu foeta
E Coustaussa la bruna que me carra d'èstre lo filh,
Guida-me vers tas crestas rossèlas ont lo solelh brilha
A travers la bruma...

Se mon còr es a Carcassona,
Se ma dolor va a Besièrs,
Abans que piquen las sièis oras
Vòli oblidar mas terrors d'òme.





Senhèr, en aquèla alba tant saura
Ont m'espian fòrça demònis e dangièrs,
Permetatz qu'entraïne en una fòla ronda
Maire miuna, la doça Azalaïs.





O dòna amb los uèlhs de viuleta
Bèla flor de miosotis,
Portatz-me a Burlats e sos vèrts puèges
Ont foguèretz soberaina.





Se mon còr es a Carcassona,
Se ma dolor va a Besièrs,
Abans que piquen las sièis oras,
Vòli oblidar ma lassièra.





Senhèr, en aquel moment de sofrença
Ont misèra e paur me sarran lo còr,
Permetatz que galaupe en silenci
Vèrs Foix ont daissi tota jòia.





O Anhès, meravilhosa femna,
Bèla dòna,ara vos ofrissi mas pensadas;
Sus un rai de luna rossèla,
Ensem, vèrs l'immensitat, prenèm la volada.





Se mon còr es Carcassona,
Se ma dolor va a Besièrs,
Abans que piquen las sièis oras
Amb amor, sus vòstras labras,
Vòli posar coratge.





Senhèr, en aquela ora de torments e de dobtes
Ont m'espia l'agach lusant de la Lòba de Penautièr,
Permetatz que desapareissa dins la vòlta
De vòstre paradis semenat d'estrelhas.





O Zaed, pichona esclava sarrasina
Te desiriài pas nafradura;
Passa la primièra sul camin de nòstra enfança,
Seguent tas pesadas, vòli retrobar ma fòrça.





Car mon còr es a Carcassona
Que deù pas patir lo sòrt de Besièrs,
Mas pican las sièis oras
E soi prèst al sacrifici darrièr.

Copyright : Monique Decamps, SACD

"Trencavel entre légende et réalité"

VERSION OCCITANE DEDIEE A MAGALI HERAL

QUI SE TROUVE SUR LE CHEMIN DE SAINT JACQUES DE COMPOSTELLE.


AFFECTUEUSES PENSEES...

MONIQUE